Głód (nie) nażarty

Wbrew powszechnym przekonaniom zaspokajanie głodu to najmniej istotna funkcja jedzenia. Pożywienie kryje w sobie całą gamę tradycyjnych symboli i znaczeń organizujących życie człowieka. Jest środkiem społecznej komunikacji, wyrazem miłości, przejawem prestiżu, narzędziem kreującym własny wizerunek i wyznawane poglądy. Jest też zasłoną poważnych trudności emocjonalnych.
W latach 70. ubiegłego wieku na anoreksję chorowała jedna na 500 osób. W latach 80. mówiło się już o jednej na sto. Dziś zapada na nią jeden na 50 nastolatków.
Uważa się, że wkrótce jadłowstręt psychiczny będzie (a może już jest) trzecią po otyłości i astmie oskrzelowej najczęstszą przewlekłą chorobą u dorastających dziewcząt w wieku 15-19 lat. Chłopcy chorują na anoreksję rzadziej, chociaż stosunek 9:1 według praktyków jest już nieaktualny i jest coraz częstszy także u drugiej płci.

Głód (nie) nażarty to akcja społeczna przygotowana przez Karolinę Otwinowską, autorkę książek opisujących jej własne zmagania z anoreksją. Karolina, jak sama mówi, nie należała do szczupłych dzieci. Zamiłowanie do smażonych potraw, słodyczy, a przede wszystkim McDonalda, dzięki któremu "[...]rosła nie tylko w pionie[...]", sprawiło, że to właśnie ona była tą pulchniejszą, okrąglejszą dziewczynką ze szkoły, o czym inni uczniowie skrupulatnie i bezwzględnie jej przypominali. Połączenie wyjątkowo niskiej samooceny z narastającymi problemami rodzinnymi zaowocowało postanowieniem dającym zielone światło anoreksji. Schudnę.
Celem akcji jest:
1. Zwiększenie świadomości i edukacja na temat jedzenia;
2. Nauczenie dzieci i dorosłych zdrowego sposobu odżywiania się: wykształcenia właściwych nawyków żywieniowych, nauczenie adekwatnego rozpoznawania i zaspokajania potrzeb fizjologicznych
(w odróżnieniu od emocjonalnych);
3. Dostarczanie rzetelnych źródeł informacji na temat zdrowego stylu życia;
4. Dostarczenie wskazówek dietetycznych, odpowiednio dobranych przepisów kulinarnych oraz skutecznych metod terapeutycznych.