994 Antoni Zieliński

20.01.2020 r., gdy nasz syn przyszedł na świat, płakaliśmy ze szczęścia. Po porodzie ważył 3000 gramów, mierzył 53 cm długości, miał czarne oczy i był najpiękniejszym noworodkiem na świecie. W błogiej niewiedzy minęło 5 najcudowniejszych tygodni naszego życia, po czym runęło ono w gruzach.

Antosia dopadła sepsa, był hospitalizowany w szpitalu wojewódzkim w Koszalinie i to był początek innej, trudnej drogi. Tam dowiedzieliśmy się, że Antoś ma poważną, złożoną wadę serca: wspólny kanał przedsionkowo-komorowy, przerwany łuk aorty, pojedynczą zastawkę, przetrwały przewód tętniczy oraz nadciśnienie płucne. Dowiedzieliśmy się także, że ma dodatkowy chromosom w 21 parze... Byliśmy przerażeni, wylaliśmy morze łez. Od tamtego czasu do dziś wiele się zmieniło. Dziś dziękujemy całym sercem za ten cud życia, który trafił się właśnie nam. Za tego chłopca innego niż wszyscy. Dziękujemy za to, że otworzył nam oczy na to, co jest w życiu ważne i piękne, za to, że nauczył nas kochać bezwarunkowo, czystą miłością.

Po diagnozie, Antoś niezwłocznie musiał przejść trzy operacje serca na oddziale kardiochirurgii dziecięcej w szpitalu Copernicus w Gdańsku, które były tylko wstępem, do tego, co jeszcze przed nim. Dzielnie walczył każdego dnia, podczas trzech tygodni spędzonych w śpiączce. Operacje były dla niego okrutnie ciężkie. A my nie mogliśmy mu pomóc. Musiał przejść przez to sam... Wrócił. Pokazał, że jest dzieckiem nie tylko z wadą genetyczną, ale przede wszystkim ze swoim osobistym, wielkim potencjałem, którego nie możemy zmarnować.

Przed nami jeszcze kilka operacji serduszka, wizyty u lekarzy specjalistów, wiele godzin rehabilitacji…
Prosimy, przekaż swój 1% podatku i pomóż Antosiowi pokonać tę trudną drogę do sprawności.