Maria Zator

Moje dziecko od urodzenia zmaga się z ciężkimi chorobami. Już jako niemowlę trafiła pod opiekę neurologów, psychiatrów, alergologów. Zdiagnozowano u niej padaczkę lekooporną, mózgowe porażenie dziecięce czterokończynowe z porażeniem kończyn dolnych, opóźniony rozwój psychoruchowy, poważne wady postawy – skoliozę i lordozę – oraz zaburzenia mowy. W późniejszym czasie także insulinooporność oraz hipercholesterolemię. Jej życie od zawsze było i jest walką.

Gdy miała 3 lata, świat zawalił się jeszcze bardziej. Marysia przeszła sepsę. Doszło do wstrząsu, uratowano ją w ostatniej chwili. Ale od tamtej tragedii już nigdy nie odzyskała w pełni zdolności mowy. Dziś posługuje się tylko kilkoma słowami, resztę pokazuje rysunkami. Gdy nikt jej nie rozumie – płacze, krzyczy, bije się po głowie… To dla mnie, jako matki, najtrudniejszy widok, jaki można sobie wyobrazić.

Marysia ma za sobą lata rehabilitacji, nauczania domowego, a teraz z trudem funkcjonuje w szkole. Posiada orzeczenie o niepełnosprawności i specjalnym trybie kształcenia. Lekarze podkreślają jedno – trzeba natychmiast kontynuować intensywne terapie i rozpocząć nową metodę leczenia – Tomatisa. Niestety, wiąże się to z ogromnymi wydatkami, które przekraczają moje możliwości.

Jestem samotną mamą. Codziennie walczę o przyszłość córki – ale siły i pieniądze kończą się szybciej niż choroba. A ona nie czeka. Postępuje, odbiera Marysi to, co z takim wysiłkiem udało się osiągnąć.

Proszę Was – nie pozwólcie, by to wszystko zostało zaprzepaszczone. Pomóżcie mi dać Marysi szansę na życie z mniejszym bólem, na rozwój, na dzieciństwo, którego tak bardzo została pozbawiona. Wasza pomoc to nasza ostatnia nadzieja.

Mama Marysi