Fundacja NeuroPozytywni

To znaczy, że jesteśmy dotknięci chorobami neurodegeneracyjnymi. Nasi bliscy, przyjaciele bądź my sami chorujemy na stwardnienie rozsiane lub inną chorobę układu nerwowego. Pewnego dnia „test” czyli badanie na obecność schorzenia neurologicznego wyszedł pozytywnie, postawiono nam diagnozę, a ona zmieniła całe nasze życie. Od tej chwili nic nie było już takie samo jak wcześniej. Słońce niby świeciło, ale inaczej, kawa rano też smakowała nie tak jak dzień wcześniej. Trzeba było zacząć poznawać świat i uczyć się go od początku, już z bagażem choroby.
Jesteśmy neuropozytywni, to też znaczy, że jesteśmy pozytywni w życiu z chorobą, każdy codzienny rachunek zdarzeń dobrych i złych, przynosi wynik dodatni. Nie oznacza to, że będziemy chować głowę w piasek i udawać, że bólu nie ma. Śmierć jest częścią życia tak jak narodziny. Cierpienie nie ma jakiegoś wyższego celu, ono po prostu jest. Nie jest „po coś”, ono tylko i aż jest.
Tak samo bowiem jak jest radość jest i smutek. A skoro istnieją, to znaczy, że powinniśmy o nich mówić. Powinniśmy też uczyć się tej trudnej matematyki zawsze dodatniej. To codzienna nauka myślenia „na plus”, taka dość szczególna matematyka o zawsze optymistycznym rezultacie. Jeśli się zatem przewrócimy, to dobrze jest wiedzieć jak wstać i czuć siłę wstawania. Jeśli pojawi się ból, to dobrze jest wiedzieć, jak go oswoić, by poczuć bodaj na chwilę ulgę. Jeśli czujemy lęk, to nie warto od niego uciekać, bo wtedy nie zniknie, lepiej wyjść mu naprzeciw, poznać go i się z nim zaprzyjaźnić. W ten sposób zyskamy nawet, kiedy pozornie tracimy. Każdy koniec będzie jednocześnie początkiem, nawet jeśli w danej chwili tego nie można dostrzec.
Jako na wskroś „pozytywni” będziemy mówić o wszystkim, co związane z życiem takich jak my. Bez tabu, bez ogródek, wprost, tak by było łatwiej poznać, a tym samym oswoić lęk przed przyszłością. I nie chcemy przy tym taniej sensacji. Codzienność neuropozytywna sama w sobie dostarcza tylu niespodzianek, że nie warto sięgać po inne efekty specjalne. Ot – nie ma przecież nic piękniejszego i ciekawszego niż życie, jest tylko jedno…