Fundacja po DRUGIE

Czy wiesz, że w Polsce są osoby, które mają 18, 19 lat i nie mają domu? Nie mogą liczyć na wsparcie swoich rodziców i opiekunów i choć są bardzo młode z dnia na dzień muszą stać się dorosłe. W tym niełatwym zadaniu pomaga nasza organizacja.

Pomagamy młodzieży i młodym dorosłym (18-25 lat) wyjść z bezdomności. Zapewniamy dach nad głową i pomagamy zabezpieczyć podstawowe potrzeby, by młodzież mogła ruszyć w stronę samodzielnej, dobrej, bezpiecznej dorosłości.

Każdego roku z naszej pomocy korzysta nawet 300 osób.

Kim są? Jak to możliwe, że nie mają dachu nad głową?
Wszystkich uczestników naszego wsparcia łączy jedno, wspólne i bolesne doświadczenie – brak prawdziwego, ciepłego, bezpiecznego domu. Wielu z nich zostało zabranych ze swoich rodzin, gdy byli dziećmi, ale są też tacy (i jest ich coraz więcej), którzy nigdy nie byli w żadnej instytucji i których problemów nie zobaczył system. Wychowywali się w rodzinach, w których brakowało miłości, zrozumienia, troski.

Wśród młodzieży korzystającej z naszej pomocy są osoby doświadczające problemów zdrowia psychicznego, uzależnień, osoby z niepełnosprawnością, ale także młodzi ludzie o dobrym zdrowiu. Są osoby, które mają ukończoną jedynie szkołę podstawową i są studenci. Są osoby LGBTQ+, osoby z małych miejscowości i wielkich miast.

Ich doświadczenia bezdomności są różne. Są tacy, którzy doświadczyli drastycznego spotkania z ulicą, klatką schodową i spaniem w piwnicy czy na działkach, ale są również osoby, które radziły sobie nocując u znajomych czy korzystając z pomocy systemowej (noclegowni, schronisk).

Są bardzo młodzi i mają szansę zaplanować swoje dorosłe życie w zdrowiu, poczuciu bezpieczeństwa, sprawczo i godnie. Mogą jeszcze się nauczyć jak żyć zgodnie z prawem, aktywnie, bez konieczności korzystania z systemowej pomocy.

Do kogo trafia nasza pomoc?
Do 18-letniego M., załamał się psychicznie po śmierci najbliższych. Trafił do Domu Dla Młodzieży, bo nie miał gdzie pójść po wyjściu ze szpitala psychiatrycznego. Nie ma nikogo, na kim mógłby polegać…

Do 21-letniego P., którego mama znalazła nowego partnera, a syn jej przeszkadzał w układaniu sobie nowego życia. P. jest w spektrum autyzmu i ma trudności z utrzymaniem pracy. Poza nami nikt go nie wspiera…

Do 21-letniej J., która jest bardzo chora i do tego uzależniona od środków psychoaktywnych. Nie może liczyć na wsparcie mamy, która nie rozumie, że niektóre zachowania córki wynikają z zaburzeń psychicznych. J. nie potrafi utrzymać pracy i nie potrafi samodzielnie zapanować nad swoim życiem…

Do 19-letniego M., który trafił do nas z domu dziecka po ukończeniu 18 r.ż. M. jest uzależniony, boryka się też z zaburzeniami psychicznymi. Nie ma nikogo bliskiego, jest zdany sam na siebie i całkowicie nieprzygotowany do samodzielnego życia…